Түрік қағанаты 552–603 жж. өмір сүрді. «Түрк» атауы алғаш Қытай деректерінде 542 жылдан кездеседі; «түрк» сөзі «берік, күшті, алып» дегенді білдіреді. Түріктерде 30-дан астам тайпа болды, оларға берілген ортақ атау — теле.
Аңыз бойынша, ғұндар мен қытайлардың соғысында тірі қалған жалғыз баланы қасқыр асырап өсірген, одан көк түріктер тараған. Бұл — аңыз: түріктер өз шығуын қасқырмен байланыстырған.
Ашина — қағандар шыққан тайпа. Түрік, Батыс түрік және Шығыс түрік қағанаттарының қағандары осы әулеттен шыққан.
Мемлекет болғанға дейін түріктер жужандарға (аварларға) тәуелді болды. 545 ж. түрік көсемдеріне Қытай елшісі келді — Қытай түріктермен жақсы қарым-қатынас іздеді. 546 ж. жужан қағаны Анагуй түріктерді «менің темір қорытатын құлым» деп атады: бұл дерек түріктердің темір өндіруді жақсы меңгергенін көрсетеді.
552 ж. Бұмын қаған жужандарды жеңіп, дербес мемлекет құрды. Одан кейін билікке келген Мұқан қаған (553–572) жужандарды екінші рет талқандады. Істемі қаған тұсында Қазақстан жері, Орталық Азия, Еділ мен Кавказ өңірлері қағанат құрамына кірді.
VI ғ. 60-жылдары қағанат Византия, Иран және Қытаймен саяси байланыс орнатты, ал 70-жылдары аумағы Маньчжуриядан Босфорға дейін жетті. 568 ж. түрік елшісі Маниах Византияға барды, жауап ретінде Византия Земарх бастаған елшілікті жіберді. Шығысында қағанат Қытаймен, оңтүстігінде Тибетпен, оңтүстік-батысында Иранмен (парсылармен) шектесті.
Түріктердің ата қонысы — Алтай, қағанаттың астанасы — Шу өзенінің бойындағы Суяб. 603 ж. қағанат екіге бөлінді: отыздан астам тайпаның әрқайсысы билікке таласты. Қазақ жеріндегі бөлігінде Батыс түрік, Моңғолиядағы бөлігінде Шығыс түрік қағанаты құрылды.